Nostalgia

Llevo en mi corazón la triste huella
de la eterna nostalgia sideral
y en los dormidos rayos de una estrella
de noche subo a donde Dios está.

Alguien me aguarda con amor profundo
en un país distante que soñé,
y en medio a las tristezas de este mundo
a veces me pregunto cuando iré...

Anémona sin fuerzas que consume
el viento de una tarde tropical,
eso es mi corazón: flor sin perfume
que poco a poco concluyendo va!

Sé que la dicha, mariposa errante,
me presto sus caricias una vez,
y que en mi alma triste, al breve instante,
helada y mustia se encontró después...

Yo persigo su huella con cariño
la busco por doquiera con afán
y a mi piadosa adoración de niño
se que pronto, muy pronto volverá.

Triste con mi pesar la aguardo un día,
y cuando vuelva a acariciar mi sien,
donde caiga mi alma muda y fría
la ansiada dicha se caerá también!...

Nostalgie

Ik draag in mijn hart het trieste spoor
van de eeuwige nostalgie van de sterren
en in de slapende stralen van een ster
stijg ik 's nachts op naar waar God is.

Iemand wacht met diepe liefde op me
in een ver land dat ik droomde,
en te midden van de triestheid van deze wereld
vraag ik me soms af wanneer ik zal gaan...

Anemoon zonder kracht die gegeseld wordt
door de wind van een tropische middag,
zo is mijn hart: bloem zonder geur
die langzaam sluiten gaat!

Ik weet dat het geluk, zwervende vlinder,
me z'n liefkozingen één keer leende,
en dat mijn trieste ziel, in een kort ogenblik,
daarna kou en somberheid bevat...

Ik volg zijn spoor met genegenheid
gepassioneerd zoek ik hem overal
en in mijn vrome kinderlijke adoratie
weet ik dat hij spoedig, heel spoedig zal terugkeren.

Triest en gekweld verwacht ik hem een dag,
en wanneer hij terugkeert om mijn slaap te strelen,
zal het mijn verstomde en koude ziel verlichten
maar het smachtend zoeken naar geluk zal ook verdwijnen!...